Fudou onsen Sawaya
Door: Yvonne
Blijf op de hoogte en volg Yvonne
18 September 2025 | Japan, Tsumago
Fudou onsen Sawaya
Vandaag gaat het avontuur beginnen. De twee koffers en rugzakken zijn weer ingepakt. Een taxichauffeuse brengt ons met haar vertaalapp naar een autoverhuurbedrijf. Daar pikken we een kleine moderne Mitsubishi met allerlei handigheden op. Jan is er content mee. Zelfs met een Japanse navigatie. Geen taalprobleem, het apparaat spreekt vloeiend Engels. Wat er verder op het display staat is voor ons onleesbaar. In deze navigator typ je niet de naam van de bestemming maar het telefoonnummer in. Enigszins sceptisch geven we het apparaat het voordeel van de twijfel. Doch met een Nederlandse eigenwijsheid volg ik de route op mijn eigen wegenkaart. Over schone goed onderhouden tolwegen rijden we het binnenland in. Jan houdt zich aan de snelheid van 80 kilometer per uur. De reis duurt wat langer dan verwacht, 350 kilometer in 5 ½ uur. De tocht leidt door vele tunnels, bergen en fraai natuurschoon. Schone blinkende vrachtwagens halen ons rechts in. De welvaart druipt er van af. Nog 20 kilometer te gaan. Dan draaien we van de snelweg af en zoeken de kleine weggetjes op, doorkruisen dorpjes waar de tijd lijkt stil te staan. Plots hoor ik: “bestemming bereikt.” Nou zeg, het telefoonnummer klopt. We zijn er. Een jongeman in zwarte kimono komt ons buigend tegemoet. Hij draagt de koffers en spreekt ons aan. Dat zal wel een welkom zijn. Hij buigt, ik buig maar terug. Een dame, in traditionele kleding, achter de balie, knikt me vriendelijk toe. Ze laat me een briefje in het Engels lezen. “Excuses”, “ach zeg ik, ik spreek geen Japans.” Maar het is de vraag of zij het heeft verstaan. En dan gaat de deur van onze kamer open. Schoenen uit, slofjes aan. Nee, dat zijn slofjes die je buiten de kamer moet dragen. Op blote voeten schuifel ik over rieten matten door de kamer. In het midden op de grond liggen de futons. Dunne matrassen om op te slapen. Ik zie een laag tafeltje met lage stoelen, zoals je die alleen in films ziet. Was ik nou altijd in de veronderstelling dat je rechtuit je benen onder zo’n Japans tafel moet steken. Blijkt er onder de tafel een grote kuil te zitten waar je de benen naar beneden kunnen laten hangen. Een theedoos met benodigdheden staat klaar. Voor iedere dag liggen er twee kimono’s, per persoon zes. Jan krijgt groene met dito handdoeken en ik roze. De korte gestreepte zijn voor in bed.De lange gebloemde zijn om mee naar de onsen, heet water bronnen, te gaan. Of in rond te paraderen. Sokken met tenen, slippers voor buiten, slippers voor de wc, kamerschermen en schuifkasten, alles is er. Wat overweldigend, welkom in de andere wereld, die van fudou onsen. Het traditionele Japan. Wat een droom!
-
18 September 2025 - 11:17
Richard :
Die kuil onder het tafeltje is een mindopener. Behoort zouets ook tot de typisch Japanse cultuur of is dit een handreiking aan gajins (= buitenlandse vreemdelingen)?
-
18 September 2025 - 18:35
Hans:
Het beeldverslag maakt veel duidelijk en is hilarisch.
-
19 September 2025 - 19:03
Elsa:
Heel leuk om te lezen!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
