De berenbel
Door: Yvonne
Blijf op de hoogte en volg Yvonne
28 September 2025 | Japan, Fujikawaguchiko
De berenbel
Het staartje zwiepte te veel. Het staartje lag eerst in de sojasaus. Het kopje met de oogjes keken me aan. Het kreng zat tussen m’n stokjes maar bleef hangen. En toen was het gebeurd. Hoe kun je nu toch het lijf van een garnaal tussen de kop en de staart met stokjes eruit peuzelen. Nou ik niet. De spetters van de zwarte saus hebben een niet acceptabele tekening op mijn ecru kleurige bamboe t-shirt aangebracht. Hupsakee het shirt in de wasbak, shampoo erover en drogen maar. Gelukkig hebben wij het wel droog gehouden toen we van Fujikawaguchiko naar Kazaguruma reden. Een plaatsje in de buurt van Kamikochi in de Japanse Alpen. De eerste uren tuffen we over tolwegen. De kleine tank van ons beige autootje zit weer vol. Al is dat tanken bij een onbemand tankstation lastig. Er moeten wel zes zeer persoonlijke handelingen, met Japanse instructies, worden verricht voor er benzine afgeven wordt. Gelukkig zijn er jongelui die ons gestuntel zien en helpen. Alles gebeurt wel met gebarentaal. Jan gooit enthousiast de tank te vol. Het energierijke vocht golft over de glanzende zijkant van de wagen. Prompt staan de jongen en het meisje met tissues het lak weer schoon te poetsen. Aha, daarom zien al die auto’s hier er zo ontzettend schoon en glanzend uit. Het begint weer te regenen. Links en rechts zie ik ter hoogte van Kofu wijngaarden. Het is dé wijnregio van Japan. We kruipen omhoog over de beboste hellingen. Het is één groot groen woud. Zonder huizen, zonder rotsen of zandlagen. Je waant je in een groen paradijs. Het is dus niet zo verwonderlijk dat het hier regent. Af en toe rijden we door de wolken. Na vele bochten arriveren we op onze bestemming. Een piepklein dorpje dat gericht is op wandelaars met name in de winter. Veel accommodaties en restaurantjes zijn gesloten. Wij zijn zo goed als de enige gasten in een hotel dat me doet denken aan de film ‘The Shining’. Na een formidabele nachtrust te midden van het groen en het gebruis van de heetwaterbronnen gaan we de omgeving verkennen. Op verschillende plekken blaast de aarde stoom af. Hoog in de bergen, onder onze voeten, naast de weg, overal stroomt heet water op deze afgelegen plek. Op onze kamer hebben we ook een heet-waterbad waarvan de kraan ontbreekt. Continu stroomt er super heet water met zwavelgeur vanaf de bron in het bad. Hier heeft de aarde breuken en laat van zich horen. Weer realiseer ik me dat Japan op de ring van vuur ligt. Vulkanisch en aardbeving gevoelig. Om de omgeving te verkennen pakken we de dubbeldekker kabelbaan. Ik ga bovenin staan en zie de afgrond snel verdwijnen. In een mum van tijd sta ik op 2500 meter hoogte omringd door Japanse eiken, gekleurde acers, ginkgo’s, bamboe’s als bodembedekker en allerlei soorten rode bloemen. De bladeren zijn van dezelfde grootte als die wij thuis hebben. Doch de bladvorm is veelal geschubd, getand en ingesneden. “Dit geeft mij weer mogelijkheden voor de cyanotypie” denk ik. Terwijl ik wat blaadjes verzamel word ik steeds afgeleid door het gerinkel van belletjes. Het zijn geen koeienbellen hier in de alpen maar berenbellen. Iedere wandelaar die wil tonen wat ie in z’n mars heeft laat graag van zich horen. Achter aan de broek of aan de rugzak hangt zo’n ding te rammelen. Zelfs in het dal en de bewoonde wereld kun je ze van verre horen aankomen. Voor de hongerige luie beer is het makkelijk scoren. Laat mij daarom maar zonder bel lopen.
-
28 September 2025 - 14:09
Richard :
Zowel de kat als de beer moet je niet de bel aanbinden.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
