Het dagelijkse leven in die andere wereld.

Het dagelijkse leven in die andere wereld.

Terwijl we langs de kust van Kanazawa naar Kyoto rijden beseffen we dat de laatste week in Japan aanbreekt. In gedachten heb ik in m’n hoofd al een programma voor de kunst- en cultuurstad Kyoto klaar. We draaien de tolweg af en belanden in de buitenwijken van deze wereldstad. De navigatie brengt ons langs nieuwerwetse, wat sfeerloze, complexen, hoog- en laagbouw en kantoren. Maar wat mij bevreemd is dat daartussen kleine rijstveldjes en groentebedden liggen. De huizen zelf hebben geen tuin noch een moestuin. Dit zagen we in meerdere plaatsen. De auto’s staan onder een carport of op een parkeerterrein, er staat geen auto aan de straat. Dat is trouwens verboden. Op straat is ook geen zwerfvuil en graffiti te zien. Alles oogt netjes en overzichtelijk. De wegen zijn goed onderhouden. Bij afslagen van autowegen lijkt het alsof je in een achtbaan zit. De wegen zijn gebouwd op palen en draaien over elkaar heen. Daaronder zie je weer rijstvelden. Dat wordt rijstepap metuitlaatgassen! Wel constateren we tot nu toe dat de lucht erg zuiver is. Thuis voelt het ademen zwaarder. Vermoedelijk door al het fijnstof. Enfin, we komen bij het appartementencomplex aan waar we voor drie nachten een appartement hebben gehuurd. De koffers worden naar boven gesleept, over de galerij en dan de tijdelijke dertig vierkante meter woning in. Wat een genot eindelijk weer zelf koken. Het is al vier uur en we gaan op zoek naar een supermarkt. Om zes uur is het hier donker en dan loop je liever niet langs de weg in een onbekende wijk. Het blijft oppassen voor het verkeer dat zich links verplaatst. Alhoewel iedereen voorzichtig, veilig en gedisciplineerd rijdt, keurig afstand houdt, elkaar voorrang geeft, rustig afremt en er niet tussendoor schiet. Daar kunnen wij Nederlanders een voorbeeld aan nemen. Ook bij een voetgangersoversteekplaats zie je iedereen geduldig op het groene licht wachten. Schoolkinderen staan bij een museum netjes in de rij als een juf iets vertelt. Discipline wordt met de paplepel ingegeven. Aha, daar is de beoogde supermarkt. We stappen binnen en zien van alles behalve groente en fruit. Het is een bouwmarkt! Tja, dat was niet te ontcijferen bij de deur. Gelukkig, een paar deuren verder, worden we rijkelijk beloond. Een uitgebreide afdeling vitaminerijk voedsel lonkt naar mij. Wat zal ik vanavond eens koken? Veel producten kan ik niet thuis brengen en weet ik dus niet te bereiden. Ik kies voor drie verschillende soorten onbekende paddenstoelen, paprika’s en wat voorgesneden kool. Daarachter duikt een visafdeling op. Nu wordt het moeilijk kiezen. Alles ziet er zo aantrekkelijk uit. Maar wat kan ik bakken? Veel vis wordt hier rauw gegeten. Roze garnalen en wat zoute zalm verdwijnen in het mandje. Het is hier luilekkerland met veel bekende maar nog meer onbekende levensmiddelen. En dan storten we ons op koelvitrines met allerhande sushi. Dat kunnen we niet aan onze neus voorbij laten gaan. Evenals een heerlijk flesje witte wijn. Met een rugzak vol sjouwen we terug. Twee uur later sta ik te zuchten achter de kookplaat. Een handleiding voor de bediening is in het Japans. Alleen bij de aan- en uitknop staat off en on. Op de toetsen staan alleen Japanse tekens. Trouwens het appartement zit vol met domotica. Het wordt op knopjes drukken en afwachten wat er gebeurt. De automatie is hier meer geïntegreerd in het dagelijkse leven dan bij ons. Zo trof ik in de onsen, het Japanse badhuis, in de sauna een tv aan. Voor het geval dat je je verveelt in de hitte. En wie te lui is om zich af te drogen kan op een schijf gaan staan. Even een knop indrukken en je wordt door een soort föhn, die langs je voeten, billen en borsten waait, droog geblazen. De kookplaat kreeg ik uiteindelijk aan de praat zodat we die avond een heerlijke zelfgemaakte pasta hebben gegeten. Alles uit één pan en niet zoals de Japanse maaltijden uit wel 10 verschillende bakjes. En, ook niet onbelangrijk, we weten wat we eten. Ik denk nog aan die ene keer dat er een schaaltje met iets erin voor me werd gezet. Aan de jonge knul vroeg ik wat er in lag. “Dog” kreeg ik als antwoord. Jan zag mijn gezicht direct betrekken. Nu had hij op een menulijst iets zien staan waar Jan smachtend naar verlangde. Het was ‘duck’!

De volgende dag worden we uitgedaagd om met het openbaar vervoer kennis te maken. Op google maps kijk ik wat de makkelijkste weg is naar het Nijo kasteel. “Via ingang 1 bij het station, naar perron 3, stap in rijtuig 5 de groene lijn, na 7 haltes uitstappen, kosten 260 YEN.” Een fluitje van een cent denk je. Maar dan kom je op het station. Tot nu toe klopt alles. Waar en hoe koop je een kaartje? Na even zoeken zie we een apparaat waar je alleen kaartjes voor de groene lijn kunt kopen. Gelukkig is groen in Nederland hetzelfde als het groen in Japan. Tja, en dan? Het is totaal onduidelijk, door allerlei Japanse tekens, in welke volgorde je een treinkaartje kunt kopen. Met wat logisch redeneren weet Jan twee enkeltjes voor een bedrag van €1,50 te bemachtigen. Na deze zonnige excursiedag komen we zelfs met de trein weer terug bij het beginpunt. Het klimaat is aangenaam hier in de herfst, de temperatuur schommelt tussen de 21 en 29 graden. Zelfs als we ‘s avonds op pad gaan lopen we in blouse en zomerjurk rond. De Japanners lopen er keurig, iets oubollig, gekleed bij. Soms zie ik jonge meiden met popperige jurkjes aan. Mannen lopen in pantalon, wit overhemd en stropdas op weg naar hun werk. Schoolkinderen lopen in uniform. Bij veel vrouwen hangen de bekende kleine knuffelbeestjes, in grote getale, aan hun tasje. Deze hype heeft zich vanuit Japan over de hele wereld verspreid.

De prijzen van voedsel zijn vergelijkbaar met die in Nederland. Uit eten gaan en de benzine is goedkoper en overnachtingen zijn behoorlijk veel duurder. Sake en Japanse whisky zijn goed betaalbaar en lekker.

Op straat en bij openbare gelegenheden worden mondkapjes gedragen. Ik zie vrouwen lopen met een parasol als bescherming tegen de zon. Telkens valt het me op dat er van de gezichten weinig tot geen emotie valt af te lezen. Mensen kijken strak voor zich uit. Totdat je contact met elkaar maakt dan krijg je een vriendelijke gastvrije benadering.

Terwijl ik nog eens stil sta bij al die dingen die anders zijn dan bij ons realiseer ik me dat het land me intrigeert. Na Kyoto reizen we door naar de laatste bestemming Nara. De plek die ooit de hoofdstad van Japan was. Waar de tamme heilige hertjes als attractie rond lopen. Het zijn de laatste dagen van cultuur opsnuiven, langs tempels en tuinen. Om dinsdagavond vanuit Osaka naar Singapore te vliegen om vervolgens door te reizen naar Jakarta. Donderdag beginnen we met een nieuw avontuur op Ambon.

De fot's van Japan zijn in het reisverslag hierna te zien.