Ambon, terug in de tijd.
Door: Yvonne
Blijf op de hoogte en volg Yvonne
13 Oktober 2025 | Indonesië, Ambon
Ambon, terug in de tijd.
De reis van Osaka via Singapore en Jakarta naar Ambon is ver. Het is vandaag de derde reisdag. Wat vermoeid staar ik uit het raam van de Garuda vliegmachine. De turquoise blauwe zee, talloze bewoonde en onbewoonde eilanden en zachtgele zandbanken vliegen aan me voorbij. Mijmerend over de belevenissen in Japan hang ik in mijn stoel. De piloot haalt me er weer bij. “Stoelriemen vast, de landing wordt ingezet.” Zou ik dan toch na vier uur door de lucht te zweven in het bekende en onbekende Ambon komen? Ik tuur naar buiten. Langzaam zie ik de groene oase op me af komen. Palmbomen, overal palmen! De tranen zwellen op. Ik probeer ze weg te drukken. Ik krijg een brok in mijn keel. Het beeld brengt me terug naar het schilderij dat boven aan de trap hing. Thuis bij pa en ma. Die wuivende palmen, het witte zand en die helderblauwe baai stonden mij aan te staren als ik naar bed moest. Ooit hebben zij het als afscheidscadeau ontvangen van die ene man die terug ging naar het ‘beloofde land’. Uit heimwee na de migratie, repatriëring, naar Nederland in 1951. Het is één van de vele verhalen die ik als kind, maar ook de laatste tijd, van pa te horen kreeg. En juist dat is de reden om de Molukken te bezoeken. Met een niet al te zachte landing word ik weer in het hier en nu gehaald. Stoer druk ik mijn emoties de kop in. Totdat Jan, als we bij de bagageband wachten op de groene en kobalt blauwe koffer, tegen mij zegt: ”Nu ben je er eindelijk. Knijp maar eens in je arm. Het is echt zo.” Sttt zeg ik, niet verder, ik hou het niet meer.” De tranen lopen zachtjes over m’n wangen. Hoe graag zou ik pa over dit avontuur willen vertellen. Zachtjes dan maar, in gedachten en naar boven kijken. Even later rijden we in de taxi naar onze verblijf. Zou ik iets van vroeger herkennen? Wat komt er van mijn kindertijd naar boven? Het leven in woonoorden, de barakken, en het spelen met Ambonese kinderen? Het jarenlang samenleven en samen feesten? Leren begrijpen dat ook de Molukkers een plek in onze samenleving moeten krijgen. Allemaal vragen die ik mij thuis vooraf heb gesteld. Het is ook het zoeken naar empathie voor het leven in ballingschap en het machteloos verlangen naar het beloofde land. Waarom vocht deze bevolkingsgroep met de Nederlanders als KNIL militairen tegen het volk waar ze ook onderdeel van waren. Vergelijkingen met de roep om een vrij Palestina en de evacuatie van Afghanen naar Nederland schieten door m’n hoofd. We rijden door het hectische verkeer. Brommertjes schieten voorbij. Gespannen kijk ik naar de houten huizen met golfplaten daken. Buiten huppelt een kleuter met een springende zwarte paardenstaart. Alsof ik in de spiegel kijk: ik als vijfjarige met ook z’n paardenstaart, een donkerblonde, spelend met bruine jongetjes met zwarte haren. We klommen in bomen alsof het de jungle was. Zouden deze vroegere vriendjes en vriendinnetjes nu hier wonen? Of zijn ze net zoals ik opgegroeid in een welvarend land? En hebben ze de luxe om hier te komen kijkennaar het ooit beloofde land? Die avond als we de eetzaal inlopen doemt het antwoord op. Het lijkt wel een Nederlandse enclave. Maar zo te zien heeft het merendeel een relatie met Indonesië. Wij zijn één van weinig blanke Nederlanders. De hotelgasten kennen elkaar blijkbaar, ze ontvangen hun lokale Ambonese families, en men bezoekt zelf de roots in het binnenland. En wij…hopen de komende dagen meer inzicht te krijgen in een stuk verborgen verleden tijd.
-
13 Oktober 2025 - 17:45
Anita:
[e-1f970] prachtige verteld.
-
19 Oktober 2025 - 11:24
Hans:
Wat een mooi verslag en wat een verschil met Japan. En een mooie ontvangst voor Jan
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
