Paradijselijke Kei eilanden
Door: Yvonne
Blijf op de hoogte en volg Yvonne
22 Oktober 2025 | Indonesië, Langgur
Paradijselijke Kei eilanden
Op deze woensdagochtend verlaten we Ambon. De taxi brengt de koffers, rugzakken en ons in drie kwartier van het verblijf aan de Natsepa Beach naar het vliegveld Pattimura. Na een uur vliegen in een vol vliegtuig met bagagevakken volgestopt met nasi goreng, kroepoek en pisang goreng komen we op een eiland in de zuidelijke Molukken aan. Inmiddels heb ik gegeten en gedronken met deze geur van trassi die boven de stoelen zweeft. Bij de eerste stappen op het bescheiden vliegveld van Kei Kecil roepen we : “Wauw wat is het hier vochtig warm.” Esmeralda, de eigenaresse van de homestay, waar we vier nachten verblijven, staat lachend ons op te wachten. Na een rit over vierbaanswegen, waar amper een auto en nog minder brommers rijden, bereiken we het kleinschalige en eenvoudige verblijf. Direct komt de vraag boven drijven: waarom zijn deze wegen zo goed in tegenstelling tot die in Ambon? Krijgt dit eiland een voorkeursbehandeling? Terwijl ik uitstap zie ik op nog geen vijftig meter voor me een prachtig hagelwit stil strand met palmbomen. Allemachtig, dit is het ‘Bounty’ eiland van de commercials! Het is vroeg in de middag. Er staan overal primitieve bamboe overkappingen op palen. We strijken neer op zo’n ongemakkelijke harde maar schaduwrijke overkapping. Het brede witte strand is bloedheet en doet je ogen samenknijpen. Een zachte warme wind doet de palmen en mijn haar lichtelijk wuiven. Wat een paradijselijk oord! Hier en daar vegen wat vrouwen van warungs, eethuisjes, met een roede bladeren bij elkaar. Zij lopen barrevoets of met teenslippers aan. Trouwens ook op Ambon loopt men zo rond. Dat doet mij denken aan de oud roze teenslippers van Sjors Ringelingoeloe. Een vijfjarig vriendje van het kamp Eerde waar ik mee speelde. Hij had mooie oudroze teenslippers. Zulke mooie, dat ik die ook graag wilde hebben. Immers al de kindertjes liepen daar mee. Ma vond het maar niets. “Je hebt gewone schoenen, trek die maar aan.” Toen de eerste Molukkers vanuit Eerde naar de woonwijk in Rijssen vertrokken heeft Sjors zijn slippertjes vergeten mee te nemen. En ja…die vond ík natuurlijk. Ik mocht ze houden van ma, al was ze daar niet blij mee.
In de zee verderop spelen kinderen met dikke zwarte autobinnenbanden. Wat een pret hebben ze. Ze rennen in en uit het water. Zie ik het goed? Ze hebben hun kleertjes nog aan. Een groep van vijftien kinderen rent in en uit het water, stoeien op het strand. Wat een plezier hebben ze in hun natte bonte kleren. Voor deze kinderen zijn er geen badpakjes en zwembroekjes. Mama’s eerste zorg is eten. Voor hun ouders zijn andere uitgaven belangrijker.
-
22 Oktober 2025 - 22:02
Hans:
Weer een andere wereld. Zo'n klein eilandje en dan zulke ruime wegen. Veel plezier.
-
23 Oktober 2025 - 18:39
Richard :
Zon, zee, strand, schoonheid en armoede.
-
23 Oktober 2025 - 19:39
Elsa:
Het lijkt me prachtig om de bedrijvigheid en de spelende kinderen rustig te kunnen gadeslaan. Heerlijk, hoor! Jullie blijven genieten!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
