Gered door de groene poncho

Gered door de groene poncho

Al een half jaar ben ik aan het worstelen om een visum voor Indonesië aan te vragen. Het begon met het voorleggen van onze situatie aan de Indonesische ambassade in Nederland. Het probleem is dat we 79 dagen in Indonesië willen bivakkeren. Je kunt vooraf voor zo’n lange tijd geen visum aanvragen. Op hun advies hebben we eind augustus op het vliegveld van Jakarta een visum voor 30 dagen gekocht. Dat leverde geen probleem op. Na de rondrit op Java vertrokken we naar Japan. En daar begint de ellende. Normaal gesproken kun je digitaal voor 60 dagen een visum aanvragen. Aldus zijn we daar in de eerste week in Japan mee gestart. Wat we ook probeerden het lúkte niet. Zelfs een account aanmaken, wat daarvoor nodig is, faalde. Wederom mailde ik met de ambassade in Nederland. Hun advies: ga naar de Indonesische ambassade in Tokio. Tja, dat lag buiten ons bereik. Ook de hulp van opgedane contacten in Indonesië leverde niets op. Het leek of de website van de Indonesische Immigratiedienst een bug had. Na veel googelen ontdekten we dat ondertussen de procedure was gewijzigd. Het online aanvragen van een 60 dagen visum was niet meer mogelijk. Oef, wat nu? Wat restte, was wederom een visum voor 30 dagen te kopen bij aankomst in Jakarta. En dan….. hopen dat we ergens bij een lokale Immigratiedienst het kunnen verlengen. Tijdens de tocht door de Molukken ebde de spanning voor het visum weg. Maar zo rond 24 oktober realiseerden we ons dat 6 november, waarop het visum zou verlopen, met rasse schreden dichterbij kwam. Nu kan Jan z’n hoofd koel houden maar ik kwam in de stressstand te staan. Dus op vrijdag 24 oktober tijdens onze rustdag moesten we maar weer eens dat vervelende klusje oppakken. En zie daar: de website werkte nu uitstekend! Binnen een mum van tijd hadden we digitaal een verlenging aangevraagd en met creditcard betaald. Dat was stap 1. Nu denk je “kat in het bakkie.” Maar nee hoor. In de mailbox verscheen een bericht: binnen drie werkdagen moet u een foto, ter controle, op een immigratiekantoor laten maken. En die zitten niet in iedere stad of gat. In de nacht van vrijdag op zaterdag vlogen we volgens planning naar Makassar op Sulawesi. Dit is een plaats van internationale betekenis. Dus een immigratiekantoor voor de afhandeling is daar te vinden. Natuurlijk is zo’n overheidsdienst in het weekend gesloten. Het is de stad waar zes weken geleden heftige demonstraties tegen het functioneren van het parlement plaats vonden. Daar werd brand gesticht en daarbij waren doden te betreuren. Op de eerstvolgende werkdag (maandag) hadden we een afspraak voor de start van een rondreis door zuidelijk Sulawesi. Maar ja, dat visum hebben we nodig en heeft dus prioriteit. Zo niet dan riskeren we een boete van 2.000.000 Indonesische roepies per dag (€100/p.dag) of een celstraf. Geen van beiden is een optie. Dus dan maar de reis aanpassen. Na wat over en weer gemaild te hebben met de lokale reisagent reizen we nu op maandagochtend om 8 uur met Mas, de chauffeur en Isaac de gids, door druk Makassar naar het immigratiekantoor. Na drie kwartier rijden wijzen de heren op het grote witte statige gebouw. We stappen met Isaac daar naar binnen. Oei, de zaal zit vol met wachtenden. De drieënzeventig jarige Isaac treedt tactisch de in strak uniform geklede beambte tegemoet. Een drietal heren zit achter een lang bureau. Ik kijk om en zie vele mannen en vrouwen achter mij geduldig wachten. Voor mij zie ik de beambten geïnteresseerd staren naar hun smartphone. De drie stoelen voor hun bureau zijn alle leeg. Isaac legt in de vaderlandse taal uit waar het om gaat. We krijgen van een jonge vriendelijke beambte een stoel aangeboden. Belangstellend stelt hij een aantal vragen. Wij antwoorden zonder vragen te stellen. Laten we het spel maar meespelen en doen alsof we makke lammetjes zijn. Terwijl iedereen achter ons blijft wachten worden onze paspoorten naar een loket gebracht. Het wordt onrustig voor ons. Er komen meerdere personen naar ons kijken. Wat is er aan de hand? Ze wijzen op onze blouses. We dragen beiden toevallig een rode outdoor blouse met lange mouwen. Ter bescherming voor de zon i.v.m. onze verbranding. Isaac schiet te hulp. Wij kunnen zo niet worden gefotografeerd in deze blouses. Wat is dit nu weer? In het hokje ernaast, de provisorisch fotostudio, blijkt de achtergrond rood te zijn. Wij vallen dan weg. Het schiet mij te binnen dat ik nog een crèmekleurig hemd eronder draag. Niet vanwege de kou maar vanwege de hydraterende crème op mijn huid. Een dame, die naast de camera die met plakband op een statief is bevestigd, knikt goedkeurend. Gelukkig “ik mag op de foto”. Jan wordt naar een rood hokje, een voormalige telefooncel, gestuurd om daar een kledingstuk uit te zoeken. Even later komt hij met een enorme grijze sjaal aanlopen. Nee, schudt de dame afwijzend. Niet acceptabel. Oei, en nu? Dan schiet het mij te binnen dat ik ‘s morgens, omdat het regenachtig is, poncho’s in mijn rugzak heb gestopt. Ik drapeer een grasgroene plastic poncho om hem heen. De fotografe kijkt ons aan. Er komen beambten nieuwsgierig om de hoek van de rode achterwand kijken. Iedereen schiet in de lach. “Dit hebben we nog nooit meegemaakt.” Misschien ludiek, maar in ieder geval werd de foto gemaakt. En met het gewenste resultaat. Want de dag erop ontvingen we per email het verlengde visum. We mogen tot 6 december in Indonesië blijven. Alhoewel we enkele dagen eerder afreizen. We zijn gered door de groene poncho!