Lombok: Help, wat moet ik doen?
Door: Yvonne
Blijf op de hoogte en volg Yvonne
28 November 2025 | Indonesië, Selong
Lombok: Help, wat moet ik doen?
De zon kietelt de waranda van ons hoger gelegen huisje, de wind speelt zachtjes mee op deze vroege ochtend. De krekels en vogels kondigen het ochtendgloren aan. Om me heen zie ik metershoog groen. In ons huisje ligt een boekwerk met adviezen. " U bevindt zich in de jungle, dus met ‘wildlife’. Als u apen tegenkomt kijk ze niet in de ogen en laat uw tanden niet zien! Als ze iets afpakken geef het dan. Ze zijn sterker dan u. Neem als bescherming een paraplu mee.” Gisteravond ontdekte ik het heimelijke advies. Enkele uren daarvoor kreeg ik gezelschap van zo'n noaber terwijl ik op een bedje bij een zwembad lag. Wij waren daar de enige gasten hoog op de heuvel. De aap peuzelde, zittend op een ligbedje naast mij, van rode hibiscus bloempjes. Na de maaltijd zat hij weer met z'n vriendin hoog in de boom.
Het is half negen en we hebben trek in het ontbijt. Doch dit wordt beneden aan zee geserveerd. Aangezien we op een steile heuvel tussen het weelderige hoge groen verblijven moeten we via trappen zigzaggend een behoorlijke afdaling maken. De waarschuwing voor apen zit nog in mijn geheugen. Gedurende onze reis zitten twee wandelstokken in de koffer. Eigenlijk zijn het 'slangenstokken.' We gebruiken ze tijdens wandelingen door de bush om op de grond te tikken. Om zo trillingen voor deze reptielen te maken. Om ze te waarschuwen, denk ik maar met een knipoog. Ze, de wandelstokken, gaan nu mee naar het ontbijt als wapen tegen apen. In plaats van de paraplu. We dalen af, ik voorop, Jan achter mij aan. Tien stenige treden naar beneden. In de verte zie ik een jonge knul tussen de bomen. Ik loop door het gras en links volg ik weer een hoeveelheid treden. Ik kom op een plat vlak met stapstenen. Ik buig naar links en volg het pad met bruine platte leien met groen gras er tussen. Rechts van mij wuiven hoge bomen vredig door het zachte windje. Achter mij hoor ik de voetstappen van Jan. Links van mij zie ik uit mijn ooghoek struikjes van een halve meter hoog. Bij een iedere stap die ik zet kijk ik strak voor me uit. De stok om een aap op afstand te houden gaat geruisloos mee. Om te voorkomen dat ik struikel op het oneffen pad heb ik meaangeleerd om in de rimboe voor me te kijken. Zo kan ik ook adequaat reageren bij tussenkomst van onaangename passanten. Zorgvuldig zet ik mijn voeten om beurten op de stenen en niet op het gras er tussen. En dan vlak voor mijn rood gelakte teennagels in mijn sandalen ligt een bruin gestreept monster. Een drie vinger dikke meter lange slang. Ik schreeuw het uit van de schrik en angst. Draai me om en vlieg bij Jan in de armen. Die houdt me vast. Maar ik wil over de oneffen treden naar boven rennen. " Blijf staan, dadelijk val je nog.” “Laat me los”, gil ik. Ik moet zo ver mogelijk weg van dat beest. Binnen twee seconden zijn we omringd door wel zes, in het groen geklede, jongemannen. Waar komen die nu zo snel vandaan? Ze werken op het terrein om de groei van het groen in de klauwen te houden. Eén vraagt wat voor kleur het reptiel heeft. Ze gaan op de zoek naar de slang. Maar ja, die is er natuurlijk tussenuit geglipt. Ze brengen ons, zonder ontbijt, weer naar boven terug naar het huisje. Mijn maag knort en mijn knieën trillen. Het adrenalinepeil daalt. Gelukkig kunnen we, omdat we hoog en een eindje van het strand af zitten, een beroep doen op een shuttle. Even later zoeven we in een zwarte stationcar de berg af. Het restaurantje met tafeltjes op het strand is de enige eetgelegenheid in de nabijheid. De komende dagen zijn we hierop aangewezen. In stilte draait mijn brein overuren. De ratio wint het. Ik wil baas zijn over mijn eigen angst. Die middag trek ik mijn stoute schoenen weer aan. De verleiding om een frisse duik in de zee te nemen is zo sterk dat we het pad met ontberingen weer nemen. Dit keer loopt Jan voorop. De wandelstokken zijn dit keer weer ‘slangenstokken’. En die middag toosten we met bubbels op het trotseren van de angst. Twee keer per dag lopen we over het pad. De angst blijft ,maar ik ben daar de baas over.
-
28 November 2025 - 11:48
Hans:
Mooi verhaal en weer stap voorwaarts!
-
28 November 2025 - 15:59
Richard :
De laatste zin van het verslag is de beste zin.
-
28 November 2025 - 16:54
Anita:
Prachtig,[e-1f44f][e-1f3fb]
-
29 November 2025 - 11:29
Anne-Marie:
Ik laat los
In mijn rugzak zit anst
Maar ik baan het pad
Mijn angst heeft me al veel te lang
De vrije wil gehad.
Naast angst draag ik moed
Overtuiging, verlangen
Een rotsvast vertrouwen
Ik blijf in mijn angst niet hangen
Vandaag loop ik dapper
Aan de bekende weg voorbij
En al kom ik mezelf tegen
Ik laat los
Ik ben vrij.
Yvon, wat prachtig, je bent zo sterker dan je angst!
-
29 November 2025 - 13:57
Marie-jozé:
Trots op je
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
