Vaarwel Statia

Vaarwel Statia

Het is zaterdag 10 juni. Om 4 uur loopt het alarm van de smartphone af. Het is nog donker. Na een bescheiden ontbijt en een laatste check door het appartement wachten we met de bagage op de shuttle. De gasten service brengt ons naar de haven voor de boottocht naar Saba. Het is 4.45 uur. Ietwat nerveus turen we vanaf het balkon de duisternis in. De vogels ontwaken. Voor het overige is het stil. Jan speelt wat met de autosleutel in z’n hand. Gisteravond heeft hij de huurauto bij de receptie ingeleverd. Nogmaals geverifieerd of de chauffeur ons om 5 uur oppikt. Het tijdstip is kritisch omdat de boot om 6 uur vertrekt. Voor de zekerheid en vanwege een onderbuikgevoel heeft Jan de autosleutel gehouden. Het is inmiddels 5 uur geweest. Even bellen met de receptie. Helaas, niemand neemt op. Daadkrachtig en met een snelle pas haalt Jan de auto op. Snel worden de koffers en overige spullen in de auto gelegd. Gelukkig kennen we de hobbelige zandweg. Het is duidelijk waar gaten te verwachten zijn. De smartphone navigeert de auto naar de haven. Inmiddels is het half zes. Gelukkig dit hebben we gehaald. Als nu de formaliteiten ook maar snel verlopen. De schemering is verdwenen. De passagiers staan in de rij om ingeschreven te worden. Onze huurauto met sleutel in het contact laten we achter op de kade. Op de eilanden is het gebruikelijk om een auto niet afgesloten te parkeren. Er zijn geen ferry’s waar voertuigen op kunnen. Dus alles blijft traceerbaar op het eiland. De dame die de gegevens van de passagiers opneemt verontschuldigd zich. Er is helaas een kleine boot. Ze vertelt erbij dat het geen plezierige reis gaat worden. De grotere is in verband met brand niet bruikbaar. We kijken elkaar aan, moeten we misschien roeien? Dit keer wordt het paspoort niet afgestempeld. Er wordt tussen twee gemeentes gereisd; Sint Eustatius en Saba. Maar waar kunnen we de boottickets kopen? Een beambte bij een toegangspoort gebaart om door te lopen. Nee, u hoeft geen kaartje á $ 40,- per persoon te kopen. Het is niet duidelijk wat de reden is. Omdat de boot te klein is? Toch roeien? Na de eerste veerdienstervaring van enkele dagen geleden zien we wel tegen de tocht op. Gelukkig is het maar één uur varen. De bagage wordt via een luik in het dek in de punt van het scheepje opgeborgen. En dan stappen we in. Ja, het is klein. Iedereen moet in de kajuit plaatsnemen. Met zo’n vijfentwintig mensen naast en achter elkaar vertrouwen we de vaarkunst van de kapitein. Hij neemt plaats op de voorste rij in een verhoogde fauteuil. Hij spreekt ons toe en adviseert om een snoepje te nemen. Om zeeziekte te voorkomen. Mijn geloof en optimisme om deze tocht te volbrengen brokkelt af. Een scheepshulp gaat met een grote snoepdoos rond. Eigenlijk wel lekker zo’n zoete naar gember smakende lekkernij. Naast mij zit een Nederlandse kinderopvang coördinator. De trossen gaan los, het schip vaart de oceaan op. Terwijl de hoge golven over het gangboord slaan, het bootje heen en weer schut en de kapitein voortdurend aan het stuurwiel draait kletsen mijn buurvrouw en ik volop over de kinderopvang van Statia. Voor beide een afleiding om maar zo snel mogelijk weer voet op land te zetten. Zij bewaakt de Nederlandse normen voor de kinderopvang op het eiland. 300 kinderen op 7 locaties worden op 5 dagen per week opgevangen. Beide ouders moeten werken. Zelfs is het nodig om meerdere banen tegelijk te hebben. Om het hoofd boven water te houden. Er is veel armoede. De opvang kost $100,- per maand. Eten en luiers moeten de ouders meebrengen. Omdat de armoede zo groot is, 40% van de bevolking, voorziet de kinderopvang soms ook in eten voor het gezin. En dan komt de verlossende blik. Weer land in zicht. Maar nu doemt een honderden metershoge groene berg uit zee op. Met enorme steile bergwanden. Saba verwelkomt ons.