De hoodie

De hoodie

14 juni, het is zeven uur en de wekker loopt af. De koffers zijn gisteravond al grotendeels ingepakt. Even een snelle boterham naar binnen slaan met het restant melk. En dan voor de laatste keer de tocht over de spectaculaire weg zo veilig mogelijk afronden. Op naar het kleine vliegveld. Met werelds kortste commerciële landingsbaan. Alleen in Lesotho is er ook een landingsbaan van 300 meter lengte. Het is een uitdaging en zware beproeving voor piloten. Zonder deuken en botsten staat de huurauto 20 minuten later naast de startbaan. Na vier dagen is het duidelijk waarom er maar bar weinig animo is om een wagen te huren. Alleen een eenvoudig hek en twee brandweerwagens scheiden het landingsgedeelte en de parkeerplaatsen. Veel te vroeg stappen we de ontvangstruimte van 4x4 meter binnen. Na verloop van tijd zet zich een vijftigjarige blanke man achter een loketje. Op een simpele wijze wordt de reservering gecheckt. Hij gebaart een slungelige, naar schatting 17 jarige, jongen de koffers op de weegschaal te zetten. De jongen gekleed in zwarte broek, zwarte schoenen, zwarte sweater met capuchon volgt de instructies op. Ondanks de hitte blijft de hoodie op het hoofd hangen. Zijn hoofd is één zwarte bal zonder uitdrukking. Vervolgens begint zijn tweede taak. De koffers in een aangrenzend open kamertje plaatsen. Niets wordt doorgelicht. Ook wij zelf niet en onze handbagage niet. Het flesje water kan mee op reis. Nieuwsgierig werp ik een blik op de startbaan. Die van klip naar klip loopt. Aan beide zijden zie ik de oceaan. Langzaam druppelen de overige passagiers binnen. We, elf man, zitten netjes op de kuipstoeltjes te wachten. Ik zie de hoodie wat op en neer lopen door het gangetje. Z’nzwarte verschijning volg ik. Hij pakt twee rode stokjes op en loopt naar buiten. Ook ik loop naar buiten. Weliswaar via een andere uitgang. Dan hoor ik een enorm gebrom. Opgewonden pak ik mijn camera. Dat zal het vliegtuig zijn dat landt! Op een spectaculaire wijze. De hoodie begint aan zijn volgende taak. Slungelig loopt hij nonchalant met z’n twee rode stokken de landingsbaan op. En dan achter de brandweerwagens zie ik dat een kleine propellervliegtuigje door de hoodie naar z’n parkeerplaats wordt geloodst. De rode stokken worden ter zijde gelegd. De volgende taak wacht op hem. Bagage uit het vliegtuig halen. De piloten springen uit de cockpit om even hun benen te strekken. Nog geen vijf minuten later zie ik de hoodie onze twee koffers in de neus van het vliegtuig schuiven. Meer kan er ook niet in. Met z’n elven kruipen we één voor één in het vliegtuigje. Wij zitten op plaats één. Geklemd tussen de stoelleuningen, de handbagage tussen de benen. Voor de opening van de minuscule cockpit. Ik krijg het gevoel dat ik bijna bij de piloot op schoot zit. Voeten opzij anders zit ik met m’n wandelschoenen in zijn pilotentas. Er volgen geen instructies. De piloot roept onverstaanbaar iets. Maar iedereen begrijpt dat de veiligheidsriemen om moeten. Ik kijk uit het ronde patrijspoortje. De hoodie staat weer met z’n rode stokjes te zwaaien. De propellers, op enkele meters afstand van mijn raam, beginnen op volle toeren te draaien. Het luchtschip draait en rijdt naar het uiteinde van de baan. Staart naar achteren boven de klif. De neus naar voren. En dan…. met een enorm geweld beginnen de motoren ontelbare omwentelingen te maken. Je voelt dat er een enorme power moet komen. Het is er op of eronder. Het moment suprême. Met een enorme kracht en vaart schiet het toestel vooruit. Op deze 300 meter moet hij het halen. Je leeft mee. Zou het de piloten lukken. Ik zie voor me dat ze op allerlei knopjes drukken en aan het stuur draaien. Door het raam van de cockpit zie ik de zee voor me. En dan… voel je dat je gaat zweven, boven de zee. We hebben het gehaald. Op naar Sint Maarten.