De geest waard rond in de stad van de Revolutie.
Door: Yvon
Blijf op de hoogte en volg Yvonne
29 Januari 2019 | Cuba, Santa Clara
In deze zelfde stad waar de revolutie een succes werd staan nu universiteiten. Na bijna 3 weken zien we voor het eerst winkels, een warenhuis en een supermarkt.
Onze Peugeot parkeren we in een smal straatje voor een openstaande deur. Ik werp een blik in de donkere lege kamer. Een gerimpelde diepbruin gekleurde oude man met pet en enkele tanden, leunt tegen de deurpost. Hij wijst naar z’n ogen en brabbelt iets in het Spaans. Is hij blind en bedelt hij? O wat stom van mij. Hij vraagt natuurlijk of hij de auto in de gaten moet houden. Ja hoor, ook deze man mag iets aan ons verdienen.
Aan de overkant staat een lange rij mensen voor een loketje gelaten te wachten. Jawel voor de uitgifte van brood.
We lopen het straatje uit. Zien boven ons hoofd Boulevard staan. Hmmm, voor westerse begrippen is dit een schimmig steegje. Links zie ik een warenhuis zonder etalages. Rechts een supermarkt. We lopen naar binnen. Geen etalages, geen reclame borden. De goederen staan functioneel op schappen. Van ieder soort 1 merk. Overzichtelijk. Geen mandjes en karretjes. Geen versproducten. Wel volkoren crackers en water. We stappen hiermee weer naar buiten. Terug naar de auto om onze schuld in te lossen. Ik zie dat er vrijwel geen rij voor het broodloket staat. Daar aan gekomen schudt de verkoopster en een klant nee en onderschrijven het met “finito”. Een klant voor ons heeft net de laatste 4 broden opgekocht. We draaien ons om. Dan trekt een vrouw aan m’n arm. Gebaart me om mee te lopen naar haar “casa”. Even verderop opent ze haar voordeur. Loopt een donkere gang in en wijst naar de cafetaria die zij beheert. “Wat gebeurt hier?”: denk ik. Ze opent een grote plastic bak en haalt er een groot wit brood uit. Voor ons, gebaart ze. Stoot ik nu het brood uit haar mond? Aardigheid moet je ook belonen door iets aan te nemen. “Hoeveel CUC (=Cubaanse toeristen munt)?”: vragen we. Non, non…neem mee. Verbaast kijk ik haar aan. Is dit de verdienste van de revolutie? Gelijkheid, broederschap, iets voor elkaar over hebben.
Onze Peugeot parkeren we in een smal straatje voor een openstaande deur. Ik werp een blik in de donkere lege kamer. Een gerimpelde diepbruin gekleurde oude man met pet en enkele tanden, leunt tegen de deurpost. Hij wijst naar z’n ogen en brabbelt iets in het Spaans. Is hij blind en bedelt hij? O wat stom van mij. Hij vraagt natuurlijk of hij de auto in de gaten moet houden. Ja hoor, ook deze man mag iets aan ons verdienen.
Aan de overkant staat een lange rij mensen voor een loketje gelaten te wachten. Jawel voor de uitgifte van brood.
We lopen het straatje uit. Zien boven ons hoofd Boulevard staan. Hmmm, voor westerse begrippen is dit een schimmig steegje. Links zie ik een warenhuis zonder etalages. Rechts een supermarkt. We lopen naar binnen. Geen etalages, geen reclame borden. De goederen staan functioneel op schappen. Van ieder soort 1 merk. Overzichtelijk. Geen mandjes en karretjes. Geen versproducten. Wel volkoren crackers en water. We stappen hiermee weer naar buiten. Terug naar de auto om onze schuld in te lossen. Ik zie dat er vrijwel geen rij voor het broodloket staat. Daar aan gekomen schudt de verkoopster en een klant nee en onderschrijven het met “finito”. Een klant voor ons heeft net de laatste 4 broden opgekocht. We draaien ons om. Dan trekt een vrouw aan m’n arm. Gebaart me om mee te lopen naar haar “casa”. Even verderop opent ze haar voordeur. Loopt een donkere gang in en wijst naar de cafetaria die zij beheert. “Wat gebeurt hier?”: denk ik. Ze opent een grote plastic bak en haalt er een groot wit brood uit. Voor ons, gebaart ze. Stoot ik nu het brood uit haar mond? Aardigheid moet je ook belonen door iets aan te nemen. “Hoeveel CUC (=Cubaanse toeristen munt)?”: vragen we. Non, non…neem mee. Verbaast kijk ik haar aan. Is dit de verdienste van de revolutie? Gelijkheid, broederschap, iets voor elkaar over hebben.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
