In overtreffende trap.
Door: Yvon
Blijf op de hoogte en volg Yvonne
22 Februari 2019 | Costa Rica, Fortuna
Soms word je op een dag zo beloond dat je zelfs van …….een foto neemt.
Soms gaat er weleens iets mis. De verwachting was dat we een onderkomen in Fortuna zouden hebben. Vooraf geboekt. Helaas blijkt de lodge wel in Fortuna te staan maar 40 km van de desbetreffende plaats verwijderd. Het beoogde nationale park Arenal lag nog verder weg. Dus op zoek naar een alternatief.
We rijden nu naar een eco centrum (Danaus). Komen aan en kijken sceptisch. In een soort blokhut ontvangt een jonge knul ons. In uitstekend Engels steekt hij een inspirerend verhaal af. Na zijn uitleg besluiten we om niet op de gids te wachten en zelf maar het park in te trekken. Al direct worden we overvleugeld. Vlak voor ons worden we deelgenoot van het vogelleven. Toekans en allerlei andere gekleurd gevederte tonen hun kunsten. De luiaard ligt hoog in de boom. Een soort combi van eekhoorn, hond, rat loopt voorbij. We trekken het park in en genieten van het schouwspel van vlinders, planten, bloemen en krokodillen. Uiterst ontspannen loop ik voorop over de paden. Totdat ik me wederom rot schrik. Jan ziet niets liggen tussen het bruine gebladerte. Ik heb mijn stoute wandelschoenen aan en schiet met mijn camera met telelens een plaatje van het lange beest. Jan ziet nog niets. “Ik gooi wel een steen op hem. Dan zie je hem wel bewegen”. Jan als dierenvriend is het daar niet mee eens. Voor mij: adem in adem uit. En dan op korte afstand ontdekt mijn echtgenoot het dier. En stelt de vraag: “waarom zie jij nou altijd wel die beesten en ik niet”. Ja, voor jou een vraag en voor mij een weet.
Bij de uitgaan van het park haal ik opgelucht adem. Maar we zijn voldaan.
Ps. Hans: we hebben foto’s van de Quetzal hiervoor geplaatst
Soms gaat er weleens iets mis. De verwachting was dat we een onderkomen in Fortuna zouden hebben. Vooraf geboekt. Helaas blijkt de lodge wel in Fortuna te staan maar 40 km van de desbetreffende plaats verwijderd. Het beoogde nationale park Arenal lag nog verder weg. Dus op zoek naar een alternatief.
We rijden nu naar een eco centrum (Danaus). Komen aan en kijken sceptisch. In een soort blokhut ontvangt een jonge knul ons. In uitstekend Engels steekt hij een inspirerend verhaal af. Na zijn uitleg besluiten we om niet op de gids te wachten en zelf maar het park in te trekken. Al direct worden we overvleugeld. Vlak voor ons worden we deelgenoot van het vogelleven. Toekans en allerlei andere gekleurd gevederte tonen hun kunsten. De luiaard ligt hoog in de boom. Een soort combi van eekhoorn, hond, rat loopt voorbij. We trekken het park in en genieten van het schouwspel van vlinders, planten, bloemen en krokodillen. Uiterst ontspannen loop ik voorop over de paden. Totdat ik me wederom rot schrik. Jan ziet niets liggen tussen het bruine gebladerte. Ik heb mijn stoute wandelschoenen aan en schiet met mijn camera met telelens een plaatje van het lange beest. Jan ziet nog niets. “Ik gooi wel een steen op hem. Dan zie je hem wel bewegen”. Jan als dierenvriend is het daar niet mee eens. Voor mij: adem in adem uit. En dan op korte afstand ontdekt mijn echtgenoot het dier. En stelt de vraag: “waarom zie jij nou altijd wel die beesten en ik niet”. Ja, voor jou een vraag en voor mij een weet.
Bij de uitgaan van het park haal ik opgelucht adem. Maar we zijn voldaan.
Ps. Hans: we hebben foto’s van de Quetzal hiervoor geplaatst
-
22 Februari 2019 - 07:05
Hans:
Mooie foto's en allemaal zelf gevonden. Geweldige natuur, dat is genieten. En zie ik daar nu een stok of een slang? Vooral de foto van de vlinder op Jan`s hoofd is erg geslaagd. Ook jullie Quetzal nu gezien. Geniet nog een paar dagen. -
24 Februari 2019 - 15:53
JanV:
Mooie foto’s, jammer dat de namen ontbreken ;-) .
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
