Een onverwachte laatste confrontatie.
Door: Yvon
Blijf op de hoogte en volg Yvonne
26 Februari 2019 | Costa Rica, Tortuguero
Het is maandag 25 februari 4 uur in Tortuguero. Een waterrijk gebied in het noorden van Costa Rica. Ongeveer 25 km. verwijderd van de grens van Nicaragua. Dit omvangrijke natuurpark bestaat uit brede en smalle rivieren die het oerwoud doorsnijden. We verblijven op een smal eilandje waar alleen de lodge staat. De diverse smalle landtongen zijn alleen per boot bereikbaar. Afhankelijk van de waterstand vaar je 1 tot 2 uur om dit gebied te bereiken.
De regen slaat op dit tijdstip met geweld op het dak. De afgelopen nacht werden we wakker gebruld door een familie apen. Terwijl ik me nog even omdraai en duim dat het droog wordt luister ik naar het gesprek van de natuur. Om 5 uur rinkelt de wekker. Opstaan! We maken ons gereed voor een tocht met een praam over het water door de jungle. Spannend, dieren spotten. Gelukkig is de regen nu bescheiden. We hullen ons in regenkleding, verpakken de camera’s in plastic en melden ons zonder ontbijt bij de boot. Even later wapperen mijn haren bij een vaartje van 50 kilometer in de wind. Al gauw druipt het vocht over mijn rug. Wat een hitte met een regenjas, camouflage poncho en zwemvest aan. Al gauw duikt de eerste vogel met gele snavel op. Dan een reuze leguaan. Gevolgd door een serie onbekende vogels. Het enthousiasme neemt steeds grotere vormen aan bij het ontdekken van zoveel bijzondere beesten. Zelfs de kaaiman ligt rustig naar ons te staren. De apen brullen hoog vanuit de boom. Wat een overweldigende natuur. Na ettelijke uren genieten geeft de gids aan dat het tijd wordt om terug te keren. Jammer. Hier geldt de tijd eigenlijk niet. Onderweg wordt de gids in het Spaans door zijn collega uit een andere boot getipt. Er is iets bijzonders te zien. Ben benieuwd welke vogel opdoemt. Even later wordt ons bootje onder hoge groene bladeren geschoven. We dobberen met de neus tegen de met riet en waterplanten bedekte oever aan. Lianen en waterwortels omringen ons. De gids pakt z’n zaklamp en schijnt op de boomstam die op anderhalve meter van mij vandaan staat. Opgetogen vertelt hij dat daar een boa op moet kruipen. “Wat? roep ik” Hij kijkt me aan en vraagt of ik er angstig voor ben. “Wie niet?”. Stel dat hij vanuit de boom in onze boot glijdt, bedenk ik mij. Hij stelt ons gerust. Hij ziet hem niet meer. “Of toch”? Met enig manoeuvreerwerk zie ook ik met kloppend hart nog even een stuk van dit beest. Een paar tellen later schieten we gelukkig weer met volle vaart over het water. Op naar het ontbijt.
De regen slaat op dit tijdstip met geweld op het dak. De afgelopen nacht werden we wakker gebruld door een familie apen. Terwijl ik me nog even omdraai en duim dat het droog wordt luister ik naar het gesprek van de natuur. Om 5 uur rinkelt de wekker. Opstaan! We maken ons gereed voor een tocht met een praam over het water door de jungle. Spannend, dieren spotten. Gelukkig is de regen nu bescheiden. We hullen ons in regenkleding, verpakken de camera’s in plastic en melden ons zonder ontbijt bij de boot. Even later wapperen mijn haren bij een vaartje van 50 kilometer in de wind. Al gauw druipt het vocht over mijn rug. Wat een hitte met een regenjas, camouflage poncho en zwemvest aan. Al gauw duikt de eerste vogel met gele snavel op. Dan een reuze leguaan. Gevolgd door een serie onbekende vogels. Het enthousiasme neemt steeds grotere vormen aan bij het ontdekken van zoveel bijzondere beesten. Zelfs de kaaiman ligt rustig naar ons te staren. De apen brullen hoog vanuit de boom. Wat een overweldigende natuur. Na ettelijke uren genieten geeft de gids aan dat het tijd wordt om terug te keren. Jammer. Hier geldt de tijd eigenlijk niet. Onderweg wordt de gids in het Spaans door zijn collega uit een andere boot getipt. Er is iets bijzonders te zien. Ben benieuwd welke vogel opdoemt. Even later wordt ons bootje onder hoge groene bladeren geschoven. We dobberen met de neus tegen de met riet en waterplanten bedekte oever aan. Lianen en waterwortels omringen ons. De gids pakt z’n zaklamp en schijnt op de boomstam die op anderhalve meter van mij vandaan staat. Opgetogen vertelt hij dat daar een boa op moet kruipen. “Wat? roep ik” Hij kijkt me aan en vraagt of ik er angstig voor ben. “Wie niet?”. Stel dat hij vanuit de boom in onze boot glijdt, bedenk ik mij. Hij stelt ons gerust. Hij ziet hem niet meer. “Of toch”? Met enig manoeuvreerwerk zie ook ik met kloppend hart nog even een stuk van dit beest. Een paar tellen later schieten we gelukkig weer met volle vaart over het water. Op naar het ontbijt.
-
26 Februari 2019 - 14:35
Richard:
Misschien had die boa ook wel zin in een ontbijtje.. :-) -
26 Februari 2019 - 18:22
Manon Smit:
Je wordt wel op de proef gesteld Yvonne!
-
28 Februari 2019 - 15:36
Ab:
Hoi Yvon. Even speciaal voor jou. Vandaag op tv! Angst voor bv spinnen en slangen is ingeprogrammeerd in je hersenen. Nu kunnen ze met bètablokkers (onderzoek op één van de universiteiten) die programmering definitief ongedaan maken.
Wie weet lezen we ooit: Yvonne begint opvangcentrum voor wees-slangen?? :-))
Fijne reis nog allebei!!
Ab -
13 April 2019 - 08:50
Anneke:
Hoi Yvonne en Jan.
Al zo lang niets meer gehoord.
Alles goed hopelijk.
Misschien zijn jullie inmiddels al weer gezond terug in Borne??
Groetjes, Anneke
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
