Verrassende dierenwereld
Door: Yvonne
Blijf op de hoogte en volg Yvonne
07 November 2019 | Zuid-Afrika, Skukuza
Verrassende dierenwereld
Het is de eerste ochtend in het Krugerpark. We rijden het kamp bij Crocodile Bridge, over de nog geasfalteerde weg, uit. Na 500 meter staren mensen ogen naar een open veld met wat grazende gnoes. Op de gravel zijweg staren nog een paar ogen naar het veld. In onze Toyota schuiven we ernaast. En dan in front van mijn portier op 15 meter afstand staat een cheeta ons aan te staren. Hij kijkt naar Jan en vervolgens naar mij. En …..loopt naar ons toe. Af en toe zitten om z’n smakelijke prooi aan te kijken. Gelukkig hij kwijlt niet. Mijn hart slaat over als hij stoer vlak voor onze auto naar de andere kant van de stenige, met kleine struikjes bedekte, bodem loopt. Nog even een pose van hem. En dan is de voorstelling voorbij. Voor ons smullen en voor hem?
Het is 37 graden. De schaduw voor onze rondavel biedt verkoeling. Staren naar het open gaas dat rondom het kamp is geplaatst. Om de dieren en mensen fysiek van elkaar te scheiden. Gekraak van takken, gesnuif langzame gezette stappen verraadt een gast. Zie daar een olifant op twee meter afstand. De geur, het gehijg, zijn fraai gekrulde oogwimpers van dit imposante dier geeft je een nietig gevoel van ons als mens. Diezelfde avond is het om 8 uur pikkedonker. Weer gekraak. Komt hij terug? En dan….Jan gaat uit z’n dak. Hij heeft z’n familie opgehaald. Een kudde van moeders, baby’s, kleuters en pubers olifanten struint langs ons hek. Rustig grazend, niet gestoord door de zaklampen. Oog om oog, tand om tand op een meter afstand. Daar kun je zelfs vannacht niet over dromen.
Het is de eerste ochtend in het Krugerpark. We rijden het kamp bij Crocodile Bridge, over de nog geasfalteerde weg, uit. Na 500 meter staren mensen ogen naar een open veld met wat grazende gnoes. Op de gravel zijweg staren nog een paar ogen naar het veld. In onze Toyota schuiven we ernaast. En dan in front van mijn portier op 15 meter afstand staat een cheeta ons aan te staren. Hij kijkt naar Jan en vervolgens naar mij. En …..loopt naar ons toe. Af en toe zitten om z’n smakelijke prooi aan te kijken. Gelukkig hij kwijlt niet. Mijn hart slaat over als hij stoer vlak voor onze auto naar de andere kant van de stenige, met kleine struikjes bedekte, bodem loopt. Nog even een pose van hem. En dan is de voorstelling voorbij. Voor ons smullen en voor hem?
Het is 37 graden. De schaduw voor onze rondavel biedt verkoeling. Staren naar het open gaas dat rondom het kamp is geplaatst. Om de dieren en mensen fysiek van elkaar te scheiden. Gekraak van takken, gesnuif langzame gezette stappen verraadt een gast. Zie daar een olifant op twee meter afstand. De geur, het gehijg, zijn fraai gekrulde oogwimpers van dit imposante dier geeft je een nietig gevoel van ons als mens. Diezelfde avond is het om 8 uur pikkedonker. Weer gekraak. Komt hij terug? En dan….Jan gaat uit z’n dak. Hij heeft z’n familie opgehaald. Een kudde van moeders, baby’s, kleuters en pubers olifanten struint langs ons hek. Rustig grazend, niet gestoord door de zaklampen. Oog om oog, tand om tand op een meter afstand. Daar kun je zelfs vannacht niet over dromen.
-
07 November 2019 - 11:24
Ab:
Hoi Yvonne en Jan,
Geweldig wat jullie daar meemaken. Dat relativeert de aardse zorgen toch behoorlijk, lijkt mij. Intussen zullen jullie op jullie reizen wel wat ervaring hebben opgedaan in het reageren op dergelijke confrontaties...... Zo'n olifant naast je auto ....... Hij zal maar met z'n verkeerde poot uit bed gestapt zijn :-)
Heel veel plezier!
Groeten,
Ab
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
