Met tranen in de ogen.
Door: Yvonne
Blijf op de hoogte en volg Yvonne
23 Januari 2015 | Chili, Puerto Natales
Soms kun je stilletjes jaren een wens koesteren. Die van mij is: Patagonië met haar ijsbergen bezoeken. Een droom wordt werkelijkheid.
We zijn aangekomen in het natuurpark Torres del Paine. Het is 9 uur. De boterhammen worden gesmeerd. De bekers melk gaan in de rugzak. Camera’s, verrekijker, warme kleding, de hele handel leggen we op de achterbank van onze huurauto. De voorband is aardig zacht. Maar hopelijk houdt deze het nog op de 25 km lange grove grindweg naar het Lago Grey. Onze boot, met bestemming gletsjer Grey, vertrekt om 12 uur. De receptie van onze cabanas heeft een plekje in de boot gereserveerd. Om in te schepen worden we een uur eerder verwacht. Maandenlang heb ik uitgekeken naar deze tocht.
We naderen de parkeerplaats. Gelukkig heeft de autoband het gehouden. We stappen uit en zoeken naar een verwijzing voor het opstappunt. Niet te vinden. Her en daar vraag ik een aanwijzing aan een toevallige parkeerder. Er is namelijk geen kantoortje, huisje of i.e. te vinden. Een geheel verlaten terrein met enkele auto’s. Op advies van een Chileen schuifelen we over een wankele hangbrug naar een strand.
Tja, daar aangekomen zien we een boot op tientallen meters vanaf het strand in het meer liggen. Het is 11 uur. Geen bordje entree, verzamelen etc. te vinden. Ook zien we weinig mensen op het grove grindstrand lopen. Mijn twijfel slaat toe. Heb ik het wel goed begrepen? Rechts van ons zie ik op 500 meter nog een boot liggen. Is dat de juiste? In een antilope sprint spoed ik mij naar rechts. Mijn voeten zakken diep in het losliggende grind. Jan houdt de linker boot in de gaten. Na 5 minuten kom ik aan bij de rechterboot. Geen mens te bekennen. Zwaaien naar Jan en dan maar weer terug ploeteren door het grind. 11.30 uur nog geen leven op het strand en bij de boten. En dan zien we plots enkele passagiers opdoemen. 20 minuten later zitten we in een sloep op weg naar de boot. En dan…..we passeren kleine drijvende ijsbergen in het meer. Bij een stralend blauwe lucht en een scherpe striemende wind. Maar we blijven boven op het dek staan. De volle drie uur. Want wat we daarna zagen is zo fascinerend! We ronken met de motorboot richting de gletsjer. De eerst kleine muur wordt steeds machtiger. Het lichtspel wordt steeds intrigerende. 50 metershoge ijspilaren die samen een ijswand vormen staan op een front voor ons. Onze boot blijft op passende afstand. Door spleten en scheuren schijnt de zon. Als gebrandschilderde ramen waar alleen tintenblauw zijn gebruikt. Een ijsmassa waar organische en grafische vormen de macht hebben. Een schouwspel en streling voor het oog. We worden stil. Kijken elkaar aan. Hebben tranen in de ogen van dit onbekend natuur fenomeen. Zo onbekend, zo’n grootheid, zo onverwacht wat je emotie diep raakt. De kracht die uit zo’n massa spreekt en toch in alle rust en stilte op z’n plaats blijft is grandioos. Wit, blauw, ietsje grijs en het water zijn de componenten die je als mens tot een heel klein wezen maakt. Hier is geen mensenhand aan te pas gekomen. Bedankt dat we dit hebben mogen zien.
Ps. bij het schrijven stromen de tranen weer over m’n wangen
We zijn aangekomen in het natuurpark Torres del Paine. Het is 9 uur. De boterhammen worden gesmeerd. De bekers melk gaan in de rugzak. Camera’s, verrekijker, warme kleding, de hele handel leggen we op de achterbank van onze huurauto. De voorband is aardig zacht. Maar hopelijk houdt deze het nog op de 25 km lange grove grindweg naar het Lago Grey. Onze boot, met bestemming gletsjer Grey, vertrekt om 12 uur. De receptie van onze cabanas heeft een plekje in de boot gereserveerd. Om in te schepen worden we een uur eerder verwacht. Maandenlang heb ik uitgekeken naar deze tocht.
We naderen de parkeerplaats. Gelukkig heeft de autoband het gehouden. We stappen uit en zoeken naar een verwijzing voor het opstappunt. Niet te vinden. Her en daar vraag ik een aanwijzing aan een toevallige parkeerder. Er is namelijk geen kantoortje, huisje of i.e. te vinden. Een geheel verlaten terrein met enkele auto’s. Op advies van een Chileen schuifelen we over een wankele hangbrug naar een strand.
Tja, daar aangekomen zien we een boot op tientallen meters vanaf het strand in het meer liggen. Het is 11 uur. Geen bordje entree, verzamelen etc. te vinden. Ook zien we weinig mensen op het grove grindstrand lopen. Mijn twijfel slaat toe. Heb ik het wel goed begrepen? Rechts van ons zie ik op 500 meter nog een boot liggen. Is dat de juiste? In een antilope sprint spoed ik mij naar rechts. Mijn voeten zakken diep in het losliggende grind. Jan houdt de linker boot in de gaten. Na 5 minuten kom ik aan bij de rechterboot. Geen mens te bekennen. Zwaaien naar Jan en dan maar weer terug ploeteren door het grind. 11.30 uur nog geen leven op het strand en bij de boten. En dan zien we plots enkele passagiers opdoemen. 20 minuten later zitten we in een sloep op weg naar de boot. En dan…..we passeren kleine drijvende ijsbergen in het meer. Bij een stralend blauwe lucht en een scherpe striemende wind. Maar we blijven boven op het dek staan. De volle drie uur. Want wat we daarna zagen is zo fascinerend! We ronken met de motorboot richting de gletsjer. De eerst kleine muur wordt steeds machtiger. Het lichtspel wordt steeds intrigerende. 50 metershoge ijspilaren die samen een ijswand vormen staan op een front voor ons. Onze boot blijft op passende afstand. Door spleten en scheuren schijnt de zon. Als gebrandschilderde ramen waar alleen tintenblauw zijn gebruikt. Een ijsmassa waar organische en grafische vormen de macht hebben. Een schouwspel en streling voor het oog. We worden stil. Kijken elkaar aan. Hebben tranen in de ogen van dit onbekend natuur fenomeen. Zo onbekend, zo’n grootheid, zo onverwacht wat je emotie diep raakt. De kracht die uit zo’n massa spreekt en toch in alle rust en stilte op z’n plaats blijft is grandioos. Wit, blauw, ietsje grijs en het water zijn de componenten die je als mens tot een heel klein wezen maakt. Hier is geen mensenhand aan te pas gekomen. Bedankt dat we dit hebben mogen zien.
Ps. bij het schrijven stromen de tranen weer over m’n wangen
-
23 Januari 2015 - 13:04
Rita:
Ha Yvonne,
Je hebt het zo kooi beschreven dat ik er hier ook stil van word.
Dankjewel en hartelijke groet,
Rita -
24 Januari 2015 - 20:40
Manon:
Ik kon je reisverslag niet af lezen met droge ogen. Mooi.
-
25 Januari 2015 - 06:53
Marit :
Ben maar weer eens gaan zoeken naar jullie belevenissen. Wat een mooie verhalen en hoe bijzonder om je dromen waar te maken.
Marit -
25 Januari 2015 - 15:35
Miriam En Hans:
Op een zondagmiddag terwijl de erwtensoep opstaat hebben we nu alle reisverslagen gelezen en jullie foto's bekeken. Wat een ervaringen. Ook het laatste verslag van de ijsbergen. Ongelofelijk mooi alleen het verslag al, en met de foto's erbij kwam het beeld uit het verslag precies uit.
Veel plezier nog. -
28 Januari 2015 - 09:39
Richard:
Geweldig!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
