Carnaval in Guamote
Door: Yvonne
Blijf op de hoogte en volg Yvonne
19 Februari 2015 | Ecuador, Guamote
We rijden van Otavalo naar Latacunga. Via marktjes, door dorpjes en geen verlaten streken. Al de huizen worden langs de weg gebouwd. Of is de Panamarican over reeds bestaande karrenpaden gelegd? Enfin het hele leven op de Andes trekt aan ons voorbij. Met een gemiddelde snelheid van 45 kilometer per uur leggen we per dag ongeveer 200 km af. Het volgende traject is naar Guamote. Het landschap verandert. Het wordt duidelijk agrarischer en meer verlaten. Op zeer steile hellingen wordt op kleine perceeltjes geboerd. Traditioneel geklede mensen lopen langs de weg met 1 koe of 1 schaap. We draaien het armzalig ogende dorpje in. Het is 14.00 uur als we arriveren bij ons Guesthouse Inti Sisa. Bij het uitladen van onze bagage worden we opgeschrikt door harde muziek. Ja, het is carnaval wordt ons duidelijk gemaakt. Dat is speciaal in dit dorpje. Mensen komen uit de bergen hier naar toe om een week lang te feesten. Nu is Ecuador voor 90% RK en erg religieus. De kerken zitten vol ook op doordeweekse dagen.
Een half uur later staan we in dit middeleeuwse dorpje, met 5000 inwoners, midden in het carnavalsgedruis. Loopgroepen in kleurrijke kleding dansen over de keien. Direct worden we opgenomen alsof we ingezetenen zijn. Het gezicht wordt bestoven met meel. En herhaaldelijk wordt een borrelglaasje met één of ander zelfgestookt suikerriet drankje aangeboden. Tja, dat kun je niet weigeren. Maar menig vocht, voor ons bestemd, is op de keien terecht gekomen of terug gegeven. Men merkt niets want het is alom vrolijkheid. Er lopen stieren mee die door 2 mannen in bedwang worden gehouden. Even lette ik niet op. Jan geeft me een flinke duw en roept: lopen zo hard je kan! Op de vlucht voor de stier. Het beest weet het nog niet. Maar over enkele dagen ligt hij op een bord. Ook varkens worden meegesleept. Vanaf 2 pleintjes naast elkaar schalt de typische Andesmuziek. Panfluitklanken omgezet in een carnavals hit in 45 varianten, hoorden we later. We worden besproeid met water en vooral zeepsop. Het grootste genot is om de andere feestvierder onder zeepsop te spuiten. Daar waar wij confetti gebruiken.
’s Avonds kiezen we toch voor ons bed en laten we het feestgedruis aan ons voorbij gaan. Die nacht word ik om 5 uur wakker. Vooraf waren wij gewaarschuwd dat er in de vroege ochtend ook optochten plaats vinden. En ja wel, met veel kabaal trok een bonte stoet om 5 uur langs ons straatje.
We ontwaken, ontbijten en trekken het dorp in. Merkwaardig genoeg is het dorpse leven in volle gang. En natuurlijk is er volop muziek te horen. Even wrijven in de ogen, zijn we echt wakker? Op een tafel op straat ligt een dood varken met kop en kont en gespreide poten. Hij wordt ter plekke geslacht voor het carnavalseten. We lopen verder. Aan het andere einde van de straat ligt ook een varken. Daar brandt een man met een enorme spuit de haren van het vel af. Kleine jongens staan vol interesse te kijken. Iets wat ook zij gaan doen als ze “groter” zijn. Want Ecuadorianen houden van feesten. Ook al is hun beurs zo smal, gefeest wordt er.
Gelukkig reizen we de dag erop door naar Cuenca. Voor ons even geen carnaval meer.
Leuk om te weten: Een week voorafgaand aan carnaval loopt een stoet mensen met een zwangere man door het dorp. Eerst wordt het oude carnaval begraven. Daarna bevalt de man tijdens deze parade van het nieuwe carnaval; het feest kan beginnen!
Een half uur later staan we in dit middeleeuwse dorpje, met 5000 inwoners, midden in het carnavalsgedruis. Loopgroepen in kleurrijke kleding dansen over de keien. Direct worden we opgenomen alsof we ingezetenen zijn. Het gezicht wordt bestoven met meel. En herhaaldelijk wordt een borrelglaasje met één of ander zelfgestookt suikerriet drankje aangeboden. Tja, dat kun je niet weigeren. Maar menig vocht, voor ons bestemd, is op de keien terecht gekomen of terug gegeven. Men merkt niets want het is alom vrolijkheid. Er lopen stieren mee die door 2 mannen in bedwang worden gehouden. Even lette ik niet op. Jan geeft me een flinke duw en roept: lopen zo hard je kan! Op de vlucht voor de stier. Het beest weet het nog niet. Maar over enkele dagen ligt hij op een bord. Ook varkens worden meegesleept. Vanaf 2 pleintjes naast elkaar schalt de typische Andesmuziek. Panfluitklanken omgezet in een carnavals hit in 45 varianten, hoorden we later. We worden besproeid met water en vooral zeepsop. Het grootste genot is om de andere feestvierder onder zeepsop te spuiten. Daar waar wij confetti gebruiken.
’s Avonds kiezen we toch voor ons bed en laten we het feestgedruis aan ons voorbij gaan. Die nacht word ik om 5 uur wakker. Vooraf waren wij gewaarschuwd dat er in de vroege ochtend ook optochten plaats vinden. En ja wel, met veel kabaal trok een bonte stoet om 5 uur langs ons straatje.
We ontwaken, ontbijten en trekken het dorp in. Merkwaardig genoeg is het dorpse leven in volle gang. En natuurlijk is er volop muziek te horen. Even wrijven in de ogen, zijn we echt wakker? Op een tafel op straat ligt een dood varken met kop en kont en gespreide poten. Hij wordt ter plekke geslacht voor het carnavalseten. We lopen verder. Aan het andere einde van de straat ligt ook een varken. Daar brandt een man met een enorme spuit de haren van het vel af. Kleine jongens staan vol interesse te kijken. Iets wat ook zij gaan doen als ze “groter” zijn. Want Ecuadorianen houden van feesten. Ook al is hun beurs zo smal, gefeest wordt er.
Gelukkig reizen we de dag erop door naar Cuenca. Voor ons even geen carnaval meer.
Leuk om te weten: Een week voorafgaand aan carnaval loopt een stoet mensen met een zwangere man door het dorp. Eerst wordt het oude carnaval begraven. Daarna bevalt de man tijdens deze parade van het nieuwe carnaval; het feest kan beginnen!
-
20 Februari 2015 - 23:01
Richard:
En: neemt Jan nog flessen van dat gestookte suikerrietdrankje mee voor in de wijnkelder thuis? :-)
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
