De stilte

15 januari

De stilte, een verborgen pareltje.

Het is zondag. Ik zit buiten met fleecevest en spijkerbroek aan. Het is vijf uur. Ik kijk uit naar deokergele rotsen om mij heen. Op enkele meters afstand en honderden meters hoog. Een magnifiek uitzicht waar je stil van wordt. We overnachten in een kloof. De vrij liggende kamer, van dit zeer kleinschalige B[e-38]B, is tegen de rotsen geplakt. We zijn de enige gasten. Een enorme stilte omringt ons. Geen teken van leven. Afgezien van een enkele geit die hier mekkerend over de rotsen voorbij klautert. Het was een smalle stenige weg die ons hier naartoe bracht. Even dacht ik dat we deelnamen aan het tv programma ‘de gevaarlijkste weg’. Je rijdt offroad. Bij iedere stijging en bocht is het afwachten. Zijn we op de goede weg? De smalle kloof met een drooggevallen beek leidt ons steeds dieper het Hadjargebergte in. Met z’n piek Jebel Shams en de Snake Canyon. Enigszins ongemakkelijk en zonder het hardop te zeggen vraag ik mij af of we goed zitten. Immers de boeking die we thuis maakten was geheel in het Arabisch. Jan heeft google translate er op los gelaten. En daar rolde een Engelstalige tekst uit. Enkele dagen geleden ontvingen we een email van de eigenaar met de vraag of bij hem we wilden ontbijten en dineren. Met de toevoeging dat dorpjes vele kilometers verderop in de bergen liggen. Let wel, hier rij je weer met 4x4 offroad rond. Gisteren, bij het invoeren van de naam van het onderkomen op Google Maps was niets te vinden. Aangezien deze bestemming geen plaats is staat het ook niet op de wegenkaart. Jan struinde digitaal de vermoedelijke omgeving af. Zo’n 50 vierkante kilometer. Een naam die er iets op leek zou het kunnen zijn. Dat maar vastzetten. Tja, en dan voer je op de navigatie van de smartphone de route in. Allemachtig, dwars door de bergen via smalle wegen en veel onverhard. Ergens lazen we dat het levensgevaarlijk is om daar te rijden. We stortten ons op de wegenkaart en alternatieve routes. Dan maar 150 kilometers omrijden. Dat halen we in tijd wel weer in. Enfin, we sprongen vanmorgen fris in de KIA. Totdat vijf minuten later de oude historische kern van Nizwa, waar we verbleven, een obstakel vormde. Leuk zo’n ommuurd historisch stadje. Met stadspoorten die ooit gebouwd zijn voor ezels met karren. Met 2 cm. ruimte aan weerszijden manoeuvreerde Jan ons naar buiten. Opgelucht vervolgden we onze weg. Doch na 500 meter reden we ons weer vast. Een oude vriendelijke Omaan stapte op ons af met de vraag waar we naar toe wilden. Het eerste wat Jan te binnen schoot was een ‘petrol station’. De Omaan stapte met z’n wapperende witte kledij in zijn truckje. Hij gebaarde ons hem te volgen. Na zo’n 7 kilometer over allerlei smalle wegen en drooggelegen rivierbeddingen te hebben gereden stonden we bij een Shell station. Een glunderende man en opgeluchte vreemdelingen namen dankbaar afscheid van elkaar. Na zo’n 2 uur rijden zijn we toch nog even een dorp in gereden. Voor de nodige boodschappen. Want bij de B[e-38]B kunnen we zelf kokkerellen. Onze toekomstige gastheer had immers gewaarschuwd. Ik trok snel mijn roze fleecevest, bij 27 graden, over het oranje T-shirt met korte mouwen aan. Geen aanstoot geven hier in het binnenland. Tussen enkele mannen scharrelde ik de foerage bij elkaar. Ik legde opzichtig in de hand van de kassier een aantal bankbiljetten. Onlangs werden we erop gewezen dat je geen geld op de toonbank legt. De norm is: van hand tot hand geven. Met een nieuw stapeltje biljetten stapte ik naar buiten. Zelfs ter waarde van 25 eurocent kreeg ik een keurig stevig biljetje. Een uurtje later namen we afscheid van de geasfalteerde weg. Het avontuur tegemoet. In de hoop dat onze gok van de ingevoerde bestemming juist is. Naarmate je verder van de bewoonde wereld afraakt en de weg enger wordt loopt bij mij de spanning op. Langzaam stroomt het weg door de imposante vergezichten en de wadi’s die voor de groene elementen zorgen. Hier ervaar je de macht en krachten van de natuur, het ontstaan van de aarde, je nietigheid als mens. En dan wordt de gok beloond. Een adembenemend uitzicht. Hier midden tussen steile onbegroeide veelkleurige grillige rotsen. Met een stilte zoals ik die lang niet heb gekend.